پدیده مرگ

لینک دانلود و خرید پایین توضیحات

فرمت فایل word  و قابل ویرایش و پرینت

تعداد صفحات: 32

پدیده مرگ

یکی از اندیشه هایی که همواره بشر را رنج داده است اندیشه مرگ و پایان یافتن زندگی است . آدمی از خود می پرسد چرا به دنیا آمده ایم و چرا می میریم ؟ منظور از این ساختن و خراب کردن چیست ؟ آیا این کار لغو و بیهوده نیست ؟

استدلالهاى قرآن بر امکان معاد

گرچه از آن نظر که ایمان و اعتقاد ما به قیامت از ایمان به قرآن و گفتار پیامبران سرچشمه مى گیرد لزومى ندارد که درباره قیامت به ذکر برهان و استدلال بپردازیم و یا شواهد و قرائن علمى بیاوریم، ولى نظر به اینکه خود قرآن کریم - لااقل براى نزدیک کردن مطلب به اذهان - به ذکر یک سلسله استدلالها پرداخته است و خواسته است افکار ما از راه استدلال و به طور مستقیم هم باجریان قیامت آشنا شود، ما به طور اختصار آن استدلالها را ذکر مى کنیم.

استدلالهاى قرآن یک سلسله جوابهاست به منکران قیامت.این جوابها برخى در مقام بیان این است که مانعى در راه قیامت نیست و در حقیقت پاسخى است به کسانى که قیامت را امر ناشدنى فرض مى کردند، برخى آیات دیگر یک درجه جلوتر رفته و مى گوید در همین جهان چیزهایى شبیه به قیامت وجود داشته و دارد و با دیدن چنین چیزها جاى انکار و استبعاد نیست، برخى آیات از این هم یک درجه جلوتر رفته و وجودقیامت را یک امر ضرورى و لازم و نتیجه قطعى خلقت حکیمانه جهان دانسته است.بنابر این مجموع آیاتى که در آنها درباره قیامت استدلال شده است سه گروه است و به ترتیب ذکر مى کنیم.

1.در سوره یس آیه 78 مى گوید: و ضرب لنا مثلا و نسى خلقه قال من یحیى العظام و هى رمیم قل یحییها الذى انشاها اول مرة و هو بکل خلق علیم.

براى ما مثلى آورد و خلقت خود را فراموش کرد، گفت این استخوانهاى پوسیده را کى زنده مى کند؟ بگو همان کس که اولین بار آن را ابداع کرد و او به هر مخلوقى آگاه است.

این آیه پاسخ به مردى از کافران است که استخوان پوسیده اى را در دست گرفته، آمد و آن استخوان را با دست خود نرم کرد و به صورت پودر در آورد و سپس آن را در هوامتفرق ساخت، آنگاه گفت چه کسى مى تواند این ذرات پراکنده را زنده کند؟ قرآن جواب مى دهد همان کس که اولین بار او را آفرید.

انسان گاهى با مقیاس قدرت و توانایى خود، امور را به شدنى وناشدنى تقسیم مى کند، وقتى چیزى را ماوراء قدرت و تصور خود دید گمان مى برد آن چیز در ذات خود ناشدنى است.قرآن مى گوید با قیاس به توانایى بشر البته این امر ناشدنى است، ولى با مقایسه با قدرتى که اولین بار حیات را در جسم مرده آفرید چطور؟با قیاس به آن قدرت امرى است ممکن و قابل انجام.

آیات زیادى در قرآن کریم آمده که در همه آنها با تکیه به قدرت الهى درباره قیامت بحث مى کند.مفاد همه این آیات این است که مشیت خداى عادل حکیم چنین اقتضا داردکه قیامت وجود داشته باشد و هیچ مانعى در راه این مشیت نیست.همان طور که اولین بار معجزه حیات و خلقت از این مشیت سرزد و جهان را و انسان را و حیات را آفرید، بار دیگر در قیامت انسان را زنده مى کند.

2.گروه دوم آیاتى است که به ذکر نمونه مى پردازد.این گروه به نوبه خود به دو دسته تقسیم مى شود: الف.آیاتى که جریان خاصى را در گذشته شرح مى دهد که مرده اى از نو زنده شده است، مانند آیاتى که در داستان حضرت ابراهیم آمده است که به خداوند گفت:

پروردگارا!به من چگونگى زنده کردن مردگان را بنمایان.درپاسخ او گفته شد: مگر به آن ایمان ندارى؟ او گفت: چرا، این تقاضا براى این است که قلبم مطمئن گردد.به او گفته شد: چهار مرغ را بگیر و سرهاى آنها را ببر و بدنهاى اینها را تکه تکه بکن و هر قسمتى را بر کوهى قرار بده و سپس آن مرغها را بخوان، خواهى دید به امر خدا آن مرغها زنده خواهند شد و به سوى تو خواهند آمد.

ب.آیاتى که به یک امر خارق العاده و استثنائى مانندداستان ابراهیم استناد نکرده است، بلکه نظام موجود و مشهود را که همواره زمین و گیاهان در فصل پاییز و زمستان مى میرند و سپس در بهار زنده مى گردند مورد استناد قرار مى دهد، مى گوید همان طور که مکرر در طول عمر خود مشاهده مى کنید که زمین پس از طراوت و حیات و شادابى به سوى مردگى و افسردگى مى رود و بار دیگر با تغییر فصل شرایط عوض مى شود و زمین و درختان و گیاهان حیات خود را از سر مى گیرند، در نظام کل جهان، جهان رو به خاموشى و سردى و افسردگى خواهد رفت، خورشید و ستارگان همه متلاشى و پراکنده خواهند شد، تمام جهان یکسره مى میرد، اما این مردن همیشگى نیست، بار دیگر همه موجودات جهان زندگى را در وضعى دیگر و با کیفیتى دیگر از سر مى گیرند.

توضیح آنکه ما انسانها اکنون در روى زمینى زندگى مى کنیم که در ظرف سیصد و شصت و پنج روز یک دوره موت و حیات را طى مى کند و چون عمر ما معمولا پنجاه و شصت واحیانا تا صد سال و یا بیشتر ادامه مى یابد، دهها بار این نظام موت و حیات را مشاهده مى کنیم و از این رو از اینکه زمین مى میرد و حیات خویش را از سر مى گیرد تعجب نمى کنیم، اما اگر فرض کنیم که عمر ما انسانها برابر بود فقط با چند ماه -آنچنانکه بعضى حشرات چنین اند - و فرض کنیم که سواد و خواندن هم نمى دانستیم و از طریق نوشته به تاریخ زمین و گردشهاى سالانه اش آگاه نبودیم، در آن صورت چون خود ما شاهد و ناظر موت زمین و تجدید حیات آن نبودیم هرگز باور نمى کردیم که زمین مرده بار دیگر زنده شود.مسلما براى یک پشه که در بهار پدید مى آید ودر پاییز و زمستان مى میرد تصور تجدید حیات یک باغ غیر قابل تصور است.

آیا کرمى که در یک درخت و پشه اى که در یک باغ زندگى مى کندکه همه دنیاى او همان درخت و همان باغ است، مى تواند تصور کند که این درخت و یا این باغ جزء وتابع یک نظام عظیم تر است به نام مزرعه و سرنوشتش بسته به سرنوشت آن مزرعه

است و باز آن مزرعه به نوبه خود تابع یک نظام دیگراست به نام شهرستان و آن، جزء و تابع نظامى دیگر به نام استان و نظام استان تابع نظام کشور ونظام کشور تابع نظام کلى زمین و نظام زمین تابع نظام خورشیدى؟ ما چه مى دانیم، شاید همه منظومه خورشیدى ما و همه ستارگان و کهکشانها و هر چه ما آن را به نام نظام طبیعت مى شناسیم تابع یک نظام کلى تر باشد و همه میلیونهاو میلیاردها سالى که از جریان طبیعت سراغ داریم به منزله قسمتى از یک فصل و یا به منزله یک روز از یک فصل از یک گردش کلى تر باشد و